Οι αρωματικές καλλιέργειες περιλαμβάνουν φυτικά είδη που περιέχουν σε ορισμένα μέρη τους αρωματικά πτητικά έλαια. Η παραλαβή των αιθέριων ελαίων τους γίνεται με διάφορες μεθόδους (απόσταξη, εκχύλιση μηχανική παραλαβή κ,λ,π.).

Τελευταία ορισμένοι παραγωγοί αναζητώντας μια εναλλακτική ενασχόληση στο χώρο της γεωργίας στρέφουν το ενδιαφέρον τους σε αυτές τις καλλιέργειες για την παραγωγή και εμπορία ποιοτικών προϊόντων που θα χρησιμοποιούνται για την παραλαβή αιθέριων ελαίων.

Οι παρακάτω γενικές κατευθυντήριες οδηγίες σκοπό έχουν να βοηθήσουν στην αντιμετώπιση της έλλειψης γνώσης που υπάρχει γύρω από τις οικολογικές παραμέτρους τις αγρονομικές τακτικές αλλά και την εμπορία των παραγομένων προϊόντων των αρωματικών καλλιεργειών και που μέχρι σήμερα αποτελούν αποθαρρυντικό παράγοντα ενασχόλησης με τον κλάδο αυτό.

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ

Επιστημονική ονομασία: Rosa damascena

Κοινή Ονομασία: Τριανταφυλλιά η δαμασκηνή,

Οικογένεια: ROSACEAE

Προέλευση και διασπορά

Η οικογένεια γενικά των τριαντάφυλλων είναι από τις πιο παλιές του φυτικού βασιλείου. Μάλιστα αναφέρεται ότι στην Αμερική έχουν βρεθεί απολιθώματα τριαντάφυλλου ηλικίας 30.000.000 ετών. Περιλαμβάνει πάνω από 200 είδη που απαντώνται ευρέως στην Ευρώπη, την Ασία, την Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αμερική. Η τριανταφυλλιά η δαμασκηνή (Rosa damascena Mill.) είναι το πιο σημαντικό είδος της οικογένειας. Είναι ιθαγενές φυτό της Μέσης Ανατολής με κεντρική περιοχή ανάπτυξης της ποικιλομορφίας του την Δαμασκό. Η καλλιέργεια της είναι γνωστή στο Ιράν που θεωρείται επίσης περιοχή προέλευσης του συγκεκριμένου είδους. Στην Ευρώπη την έφεραν οι Σταυροφόροι και από τότε καλλιεργείται για τις φαρμακευτικές ιδιότητες του αιθέριου ελαίου της. Μερικά έγραφα αναφέρουν ως πηγή προέλευσης του ροδόνερου της Rosa damascena Mill την περιοχή του Ιράν ενώ του ροδέλαιου την Ελλάδα. Οι κύριες Χώρες καλλιέργειας της τριανταφυλλιάς της δαμασκηνής στον κόσμο είναι η Βουλγαρία, η Τουρκία, το Ιράν, η Γαλλία, το Μαρόκο, η Ρωσία και η Ινδία. Η πιο γνωστή περιοχή καλλιέργειας της στο Ιράν είναι η περιοχή του Kashan όπου στην καρδιά της ερήμου καλλιεργείται τριαντάφυλλο με 2-3 αρδεύσεις ετησίως και εύρος αποδόσεων σε λουλούδια από 2-7 τόνους ανά εκτάριο. Η ποιότητα του παραγόμενου ροδόνερου στην περιοχή είναι από τις υψηλότερες παγκοσμίως. Η Βουλγαρία η Τουρκία και το Μαρόκο είναι οι μεγαλύτερες χώρες σε παραγωγή στην παραγωγή ροδέλαιου παγκοσμίως, από κοινού παράγουν 10 τόνους ροδέλαιου ετησίως.

Του Μιχάλη Αναστασιάδη, Γεωπόνου ΓΠΑ, MSc Περιβαλλοντικής Διαχείρισης

Είναι συχνές οι παρεμβάσεις πολιτών σε αιωνόβιους πλάτανους που βρίσκονται σε Πλατείες χωριών, οι οποίοι πλάτανοι είναι περιτοιχισμένοι (με «μπεντένι»). Συγκεκριμένα πολίτες θεωρούν συχνά χρήσιμο να προχωρούν σε εργασίες διαμόρφωσης της περιοχής γύρω από το «λαιμό» των κορμών των πλατανιών όπως η επιχωμάτωση της περιοχής των ριζών και η φύτευση καλλωπιστικών φυτών (π.χ. ανθόφυτων), συνήθως μάλιστα χωρίς να έχει προηγηθεί συνεννόηση / συνεργασία με τις αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου (Τμήμα Πρασίνου, Δ/νση Περιβάλλοντος, κλπ) που έχει την ευθύνη διαχείρισης των δέντρων αυτών.

Επειδή οι εργασίες αυτές μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τα πλατάνια, οφείλουμε κατ’ αρχάς να σημειώσουμε ότι τα δέντρα και οι φυτεύσεις στις πλατείες και τους άλλους κοινόχρηστους χώρους των Δήμων αποτελούν δημόσια περιουσία για χρήση από όλους τους πολίτες. Η φθορά δημόσιας περιουσίας, έμβιας ή μη, αποτελεί παράβαση των Αρ. 381 και Αρ. 382 διατάξεων του Ποινικού Κώδικα (Π.Δ. 283/1985 ΦΕΚ 106 Α').

Η τρέχουσα κατάσταση

Το φυτοτεχνικό έργο βρίσκεται στη φάση της συντήρησης. Οι χλοοτάπητες έχουν εγκατασταθεί ικανοποιητικά και είναι εμφανείς οι διαφορές μεταξύ των φυτικών ειδών. Οι χλοοτάπητες κουρεύονται μία φορά την εβδομάδα.

Οι νέοι στόχοι του έργου

Η 2η ομάδα πρακτικής άσκησης αποτελείται από την Κατερίνα Ντούτσουλη και τον Πέτρο Σιγάλα, φοιτητές του 6ου εξαμήνου στο Τμήμα Γεωπονικής Βιοτεχνολογίας.

Η ομάδα κατέγραψε την κατάσταση που παρέλαβε, αναγνώρισε τα ζιζάνια που υπάρχουν και αναζήτησε την ύπαρξη συμβιωτικών σχέσεων στα ριζικά συστήματα των ειδών που φύονται στην τρέχουσα κατάσταση του αίθριου. Πήρε δείγματα υπέργειου μέρους και θα προσδιορίσει την θρεπτική κατάσταση των φυτών.

Παράλληλα συντηρεί τον χλοοτάπητα.

Η καταγραφή της κατάστασης τον Ιούλιο 2013 παρουσιάζεται εδώ.

[ΠΗΓΗ: ΣΑΓΠΑ]

Αναγνωστόπουλος Δημήτριος, Γεωπόνος Παν. Θεσσαλιας (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. )

1. Έδαφος

Η σόγια δεν έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις σε εδάφη αλλά καλό είναι αποφεύγονται τα αμμώδη, αργιλώδη και εκείνα που δεν παρέχουν καλή στράγγιση. Ωστόσο τις υψηλότερες αποδόσεις τις αναμένουμε σε πηλώδη κυρίως εδάφη. Ακόμα, σε οργανικά εδάφη αναφέρεται ότι το φυτό έχει την δυνατότητα να είναι ιδιαίτερα αποδοτικό. Tο φυτό μπορεί να αναπτυχθεί σε ένα ευρύτερο pH 5,8 με 7,5 αρκεί να μην υπάρχουν μεγάλες συγκεντρώσεις ασβεστίου στα αλκαλικά εδάφη. Ωστόσο το ιδανικό pH για την καλλιέργεια είναι 6,3-6,5. Άνω του 7,5 το pH εδάφους πρέπει να αποφεύγεται αλλιώς παρατηρούνται χλωρώσεις στο φυτό και χαμηλές αποδόσεις. Ακόμα σε pH μεγαλύτερο από το προτεινόμενο ενδέχεται να υπάρχει υψηλή προσβολή από νηματώδεις ενώ σε χαμηλότερο την ασθένεια που ορίζεται καστανή σήψη του στελέχους (brown stem rot). Οι Sheeren and Ansari (2001) και Kamal (2003) αναφέρουν ότι η επίδραση αλάτων επηρεάζει αρνητικά την ανάπτυξη του φυτού και την προσρόφηση θρεπτικών και νερού από το έδαφος (ιδιαίτερα σε συγκεντρώσεις άνω των 4,5 ds/ m). Οι Singleton and Bonhool (1984) σε πείραμα εφαρμογής βρήκαν ότι μπορεί η επίδραση αλάτων να μην επηρεάζει τον εμβολιασμό με αζωτοβακτήρια αλλά εν τέλει αναπτύσσονται λιγότερα φυμάτια τα όποια υπολειτουργούν δεσμεύοντας λιγότερες συγκεντρώσεις αζώτου. Ο Essa (2002) αξιολόγησε την ανεκτικότητα στα άλατα σε τρεις ποικιλίες όσον αφορά την παράμετρο του φυτρώματος και κατέληξε σε στατιστικά μειωμένο φύτρωμα σε συγκέντρωση 8,5 ds/ m. Ωστόσο τόσο σύμφωνα με τον Essa (2002) όσο και με τους Sheeren and Ansari (2001) η ποικιλία πρέπει να λαμβάνεται υπόψη σε συνθήκες υψηλής αλατότητας εδάφους καθώς έχουν αναπτυχθεί ποικιλίες που προσαρμόζονται σε ανάλογες περιπτώσεις (πχ ποικιλία Lee). Ακόμα ο εμβολιασμός του φυτού με μυκόριζα αναστέλλει τις αρνητικές επιδράσεις των αλάτων σε περιπτώσεις εδαφών υψηλής αλατότητας. H σόγια έχει την δυνατότητα να προσαρμοστεί σε εδάφη ρυπασμένα με πετρελαιοειδή και να βελτιώσει τις αρνητικά επηρεασμένες ιδιότητες των εδαφών αυτών χωρίς να υπάρχει αρνητική επίπτωση στην ανάπτυξη του φυτού. Όμοια τα φυτά της σόγιας έχουν αξιολογηθεί για την ικανότητα τους να φιλτράρουν κάδμιο από ρυπασμένα εδάφη.