Της Παναγιώτας Μιχελή, MSc Γεωπόνου

Πηγές: Δρ Γεώργιος Ζακυνθινός Αναπλ. Καθηγητής Ανώτατου Τεχνολογικού Εκπαιδευτικού Ιδρύματος Καλαμάτας - Τμήμα Τεχνολογίας Τροφίμων.
Α. Φιλιππίδης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Τμήμα Γεωλογίας
Πετρίδης Παναγιώτης, Γεωπόνος ΠΕ
Καρασαββίδης Χαράλαμπος, Γεωπόνος ΠΕ


Η χρήση του ζεόλιθου μπορεί να γίνει με ενσωμάτωση στο έδαφος (ως εδαφοβελτιωτικό), με ψεκασμό (προληπτικός – προστατευτικός) και με ριζοπότισμα.

Εγκατάσταση ελαιοφυτείας / Προετοιμασία εδάφους / Φύτευση δενδρυλλίων

Ο ζεόλιθος ως αδρανές – μη τοξικό-εδαφοβελτιωτικό προστίθεται στο έδαφος με ενσωμάτωση κατά την προετοιμασία, έχοντας διάρκεια πάνω από 10 χρόνια.
Προϋπόθεση, για την επιλογή της κατάλληλης κοκκομετρίας, είναι να γνωρίζουμε την μηχανική σύσταση του εδάφους. Έχοντας αναλύσεις εδάφους καταλήγουμε στην ποσότητα που θα χρησιμοποιήσουμε. Ο ζεόλιθος μπορεί να ενσωματωθεί μόνος του ή ταυτόχρονα με οποιοδήποτε λίπασμα. Έτσι θα διαχειριστεί την υγρασία και τα θρεπτικά συστατικά του εδάφους προσφέροντας τα στο φυτό όταν αυτά ζητηθούν από το ριζικό σύστημα.

Μια μελέτη του Ινστιτούτου Τεχνολογίας Τροφίμων και Διατροφής της Ισπανίας (ICTAN-CSIC) ερευνά σε μοντέλα εργαστηρίου το μηχανισμό δράσης της υδροξυτυροσόλης και των παραγώγων της που υπάρχουν στο φύλλο της ελιάς και σχετίζονται με την προστασία από την πρωτεϊνική γλυκοζυλίωση και τις μελλοντικές επιπτώσεις της στις διάφορες παθήσεις που συνδέονται με τη γήρανση.

Όπως εξηγεί το Ινστιτούτο, η γλυκοζυλίωση είναι ένα πολύπλοκο δίκτυο χημικών αντιδράσεων που πραγματοποιούνται στο σώμα και περιλαμβάνει την μη αναστρέψιμη μεταβολή ορισμένων πρωτεϊνών και, συνεπώς, της βιολογικής τους λειτουργίας. Η πρόοδος αυτής της αντίδρασης συνδέεται στενά με τα επίπεδα της γλυκόζης που κυκλοφορεί στο αίμα, αλλά και τα επίπεδα των καρβονυλικών ενώσεων που παράγονται κατά τις διάφορες διεργασίες οξείδωσης. Η γλυκοζυλίωση κορυφώνεται με το σχηματισμό των επονομαζόμενων τελικών παραγώγων της, γνωστών και ως AGEs Advanced Glycation End Products).

Εικ. 1: Ενήλικο άτομο Anoplophora chinensis

Συνεχίζοντας μία σειρά άρθρων μας που έχουμε ξεκινήσει από την αρχή ακόμα της λειτουργίας του ιστολογίου, και αναφέρονται σε εχθρούς και ασθένειες που αποτελούν σχετικά καινούργιες και πολύ σοβαρές απειλές για την αγροτική παραγωγή, θα αναφερθούμε σήμερα σε ένα έντομο που μπήκε σχετικά πρόσφατα στην Ευρώπη και ήδη έχει προκαλέσει μεγάλες καταστροφές σε οπωρώνες στην βόρεια Ιταλία.

K. Θ. Μπουχέλος

Ομότιμος Καθηγητής Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

Εισαγωγή

Πολλά βότανα και μπαχαρικά, περιέχουν άφθονες φαρμακολογικώς δραστικές οργανικές ουσίες οι οποίες δεν αποτελούν βασικά κομμάτια του μεταβολισμού του φυτού, αλλά κλάδους των πρωτογενών μεταβολιτών του. Δεν πρέπει λοιπόν να μας ξαφνιάζει η παρουσίαση τόσων φυτών με ευεργετικές για την υγεία ιδιότητες και δεν αποτελεί αυτό υπερβολή, αρκεί σε κάθε περίπτωση, να υπάρχει εύστοχη γνωμάτευση της παθήσεως και υπεύθυνη κατευθυντήρια γραμμή ως προς την δοσολογία και την διάρκεια της θεραπείας, από τον κατάλληλον ειδικό γιατρό ή φαρμακοποιό.

Το φυτό

Ο κουρκουμάς (Curcuma longa ή Curcuma domestica) είναι φυτό της Οικογενείας Zingiberaceae (ginger family) των Αγγειοσπέρμων που περιλαμβάνουν ανθοφόρα, αρωματικά πολυετή φυτά με οριζοντίως έρπουσες ρίζες ή κονδυλώδη ριζώματα.

H ρίζα

Το ρίζωμά του είναι κίτρινο, με έντονη γεύση γνωστό με πολλά ονόματα: κουρκούμη, κιτρινόριζα, χρυσόριζα, τουρμερικό (turmeric) ή και ινδικό σαφράν. Προέρχεται από την τροπική Νότιο Ασία. Ο όρος κουρκουμάς προέρχεται από την αραβική λέξη “kurkum”. Ο όρος turmeric προέρχεται από το λατινικό “terra merita” = αξιέπαινη γη.

Άγνωστα – γνωστά φυτά

Acorus calamus (Κάλαμος ο αρωματικός)

Κωνσταντίνος Θ. Μπουχέλος

Ομότιμος Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το Acorus calamus var. vulgaris, (Calamus ή Sweet Flag) είναι πολυετές, υδροχαρές, μονοκότυλο φυτό που ανήκει στην Οικογένεια Acoraceae.

Το όνομα του γένους acorus = άκορος του Διοσκουρίδη, από την κόρη (του οφθαλμού), καθώς ο χυμός της ρίζας του φυτού χρησιμοποιείτο ως θεραπευτικό παθήσεων του οφθαλμού (γλαύκωμα). Το όνομα του είδους calamus = κάλαμος (καλάμι). Υπήρξε ανέκαθεν ένα σύμβολο αγάπης. Ο Κάλαμος γιός του Θεού των ποταμών Μαιάνδρου, αγαπούσε την Καρπώ (κόρη του Ζέφυρου και της Χλωρίδος) Όταν αυτή πνίγηκε, αυτός την ακολούθησε μεταμορφωμένος σε καλαμιά, που το θρόισμα των φύλλων της έμοιαζε με θρήνο (Νόννος: Διονυσιακά). Είναι πιθανώς, ιθαγενές των Ινδιών. Σήμερα βρίσκεται σε πολλές περιοχές της Γης και στην Ελλάδα. Οι βοτανολόγοι, το διακρίνουν από τα άλλα είδη calamus (var. angustatus και var. americanus) από τις νευρώσεις των φύλλων. Προτιμά τους υγροτόπους. Τα φύλλα του είναι μακριά, λογχοειδή (μέχρι και 60 εκατοστά) και το ρίζωμά του (με αρωματική – πικάντικη γεύση) παχύ, οριζόντιο, κυλινδρικό που μπορεί να φτάσει τα δύο μέτρα μήκος. Ανθίζει το καλοκαίρι και εμφανίζει έναν μόνο σπάδικα, με πολύ μικρά πράσινα και σκουροκίτρινα άνθη. Πολλαπλασιάζεται αγενώς με το ρίζωμά του και συχνά σχηματίζει αποικίες. Κατά το έθιμο των Tamil (ο ανατολικότερος κλάδος της ευρύτερης μεσογειακής φυλής - Ίβηρες, Ετρούσκοι, Έλληνες, Χετταίοι, Αιγύπτιοι και Σουμέριοι), τα ριζώματα κόβονταν σε χάντρες για βραχιόλια των νεογέννητων (vasambu).

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ Ε. ΑΥΓΟΥΛΑΣ

Ομότιμος Καθηγητής Γ.Π.Α.

Το σύνολο των κτηνοτροφικών φυτών που μπορεί να δώσουν ζωοτροφές ανήκει σε διάφορες οικογένειες. Από αυτές, ξεχωριστή θέση κατέχει η οικογένεια των ψυχανθών, η δεύτερη κατά σειρά σπουδαιότητας οικογένεια του φυτικού βασιλείου, μετά τα σιτηρά.

Ευνόητο είναι ότι τα καλλιεργούμενα ψυχανθή, ανάλογα με το είδος ή τις οικολογικές τους απαιτήσεις, καλλιεργούνται για διάφορους σκοπούς. Ένας από τους σκοπούς αυτούς, πολύ σημαντικός, είναι η διατροφή των ζώων, για την οποία προορίζεται το χόρτο ορισμένων ψυχανθών, όπως η μηδική και τα τριφύλλια ή το χόρτο και τα σπέρματα κάποιων άλλων που χορηγούνται αποκλειστικά στα ζώα (π.χ. ο βίκος), αλλά και το χόρτο και τα σπέρματα κάποιων τρίτων που χρησιμοποιούνται και ως τροφή των ζώων (ανήκουν έτσι στα κτηνοτροφικά ψυχανθή, όπως και τα προηγούμενα), αλλά και ως τροφή του ανθρώπου (όσπρια), όπως το λαθούρι, το μπιζέλι, το ρεβίθι ή η ρόβη.

Σε παλιότερο άρθρο μας είχαμε αναφερθεί στην επικίνδυνη ασθένεια του βακτηριακού έλκους της ακτινιδιάς (Pseudomonas syringae pv. actinidiae) που έχει προκαλέσει σημαντικές στους οπωρώνες ακτινιδίου της γειτονικής Ιταλίας. Δυστυχώς το πρώτο κρούσμα της ασθένειας καταγράφηκε πρόσφατα και στη χώρα μας και συγκεκριμένα σε περιοχή του Νομού Πέλλας. Με αφορμή αυτό το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων εξέδωσε το παρακάτω Τεχνικό Δελτίο για "ορθές πρακτικές δενδροκομικής υγιεινής σε οπωρώνες ακτινιδίου" με σκοπό την πρόληψη της εξάπλωσης της ασθένειας:

Ορθές πρακτικές δενδροκομικής υγιεινής σε οπωρώνες Ακτινιδίου. (Για την προστασία από την εμφάνιση της ασθένειας του Βακτηριακού έλκους της ακτινιδιάς)

Ένα βιβλιογραφικό κενό που παρουσιάζει η χώρα μας, σε σύγκριση με τις προηγμένες δενδροκομικά χώρες έρχεται να καλύψει το Ινστιτούτο Φυλλοβόλων Δένδρων Νάουσας (Ι.Φ.Δ.) με μια καλαίσθητη συλλεκτική έκδοση με τίτλο: «Μονογραφία Ποικιλιών Κσ που Αξιολογήθηκαν από το Ι.Φ.Δ.».

Η μονογραφία διατίθεται δωρεάν σε ηλεκτρονική μορφή (pdf) στην ιστοσελίδα του ΕΛΓΟ –ΔΗΜΗΤΡΑ.

Τι είναι ο CLP;

Ο κανονισμός CLP είναι ο νέος ευρωπαϊκός κανονισμός για την ταξινόμηση (Classification), επισήμανση (Labelling) και συσκευασία (Packaging) χημικών ουσιών και μειγμάτων. Μέσω αυτού θεσπίζονται τα νέα κριτήρια της ΕΕ για την ταξινόμηση και επισήμανση, βάσει του Παγκόσμια εναρμονισμένου συστήματος των Ηνωμένων Εθνών (ΠΕΣ ΗΕ). Το σύστημα αυτό παρέχει κανόνες σχετικά με την κοινοποίηση ουσιών στον κατάλογο ταξινόμησης και επισήμανσης που έχει θεσπίσει ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Χημικών Προϊόντων (ECHA).

Ο κανονισμός CLP θα βρίσκεται σε ισχύ παράλληλα με την υπάρχουσα νομοθεσία για την ταξινόμηση και την επισήμανση ουσιών και παρασκευασμάτων έως την 1η Ιουνίου 2015.

Η Ελλάδα κατέχει τη 10η θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση σε ότι αφορά την έκταση.

Στην Ελλάδα σε ότι αφορά την έκταση την πρώτη θέση κατέχουν οι αροτριαίες καλλιέργειες, κυρίως δημητριακά, βιομηχανικά φυτά και χορτοδοτικά φυτά καθώς και οι βοσκότοποι και τα λιβάδια.

Βασικές Αρχές: Σύμφωνα με τους κοινοτικούς κανονισμούς, ΚΑΝ(ΕΚ)834/2007, ΚΑΝ(ΕΚ)889/2008, ΚΑΝ(ΕΚ)1235/2008, ΚΑΝ(ΕΕ)271/2010, και 344/2011 για τη βιολογική παραγωγή και την επισήμανση των βιολογικών προϊόντων, η βιολογική παραγωγή είναι ένα συνολικό σύστημα διαχείρισης των γεωργικών εκμεταλλεύσεων και παραγωγής τροφίμων, το οποίο συνδυάζει βέλτιστες περιβαλλοντικές πρακτικές, υψηλό βαθμό βιοποικιλότητας, τη διατήρηση των φυσικών πόρων, την εφαρμογή υψηλού επιπέδου προτύπων στη μεταχείριση των ζώων, καθώς και παραγωγή η οποία ανταποκρίνεται στην προτίμηση ορισμένων καταναλωτών σε προϊόντα που παράγονται με φυσικές ουσίες και διεργασίες. Η βιολογική γεωργία θα πρέπει να στηρίζεται πρωτίστως σε ανανεώσιμους πόρους μέσα σε οργανωμένα σε τοπική κλίμακα γεωργικά συστήματα.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο agrigate.gr.

[ΠΗΓΗ: agrigate.gr]